ตอนย่อย

ตอนที่ 1 ทางออก (3/3)

ทางออก (3/3)

น้อยหน่ามองดูรอบตัวด้วยความตื่นตาตื่นใจ เธอเคยเข้าโรงภาพยนตร์ VR มาแล้ว แต่ความรู้สึกที่ได้รับในตอนนี้แตกต่างจากภาพยนตร์ VR มาก ในภาพยนตร์ VR เธอจะถูกบังคับอยู่กับที่ไม่ให้เคลื่อนไหวไปไหน นอกจากหัวที่หันไปมาเพื่อดูฉากในภาพยนตร์ได้แล้วมีภาพยนตร์น้อยเรื่องที่อนุญาตให้ผู้ชมย้ายตำแหน่งในการรับชมเรื่องราว อย่างมากก็มีเพียงสามจุดในแต่ละฉาก สาเหตุก็เพื่อการสื่ออารมณ์ของภาพยนตร์ไปถึงผู้ชมให้ดีที่สุดตามที่ผู้กำกับต้องการ

เกม VR ที่เธอเล่นอยู่ในตอนนี้ไม่มีข้อจำกัดเช่นนั้น เธอสามารถเคลื่อนไหวไปมาได้อย่างอิสระ จะเดินไปดูสิ่งที่สนใจตรงไหนก็ได้ ในตอนแรกเธอคิดว่าตัวเองหลอนไปแล้วหรือเปล่าเพราะเธอได้กลิ่นอันเป็นเอกลักษณ์ของเห็ดโชยเข้าจมูก จากนั้นจึงจำได้ว่าพนักงานร้านเกมอธิบายเรื่องนี้ไว้แล้วว่าเครื่องเล่นเกมรุ่นพิเศษเครื่องนี้จะมีระบบสร้างกลิ่นตามสภาพแวดล้อมในเกมด้วย

เมื่องมองดูรอบตัวให้ดีน้อยหน่าก็ได้เห็นว่าป่าสีครามนั้นเป็นป่าเห็ด เห็ดต้นอ้วนสีขาวที่มีหมวกเห็ดสีครามขนาดใหญ่สูงห้าเมตร ไม่ใช่ป่าไม้อย่างที่เธอคิดเอาไว้เมื่อได้เห็นชื่อ หมวกเห็ดที่แผ่ขยายกว้างช่วยบดบังแสงแดดเอาไว้ทำให้โคนเห็ดร่มรื่นเย็นสบาย ความชื้นที่มีมากทำให้โคนเห็ดมีตะไคร่ขึ้นเขียวไปทั่ว

ไม่มีอาคารสิ่งก่อสร้างใด ๆ ในป่าเห็ดแห่งนี้ มีแต่ก้อนหินที่โดนเจาะเข้าไปจนกลายเป็นโพรงและติดตั้งประตูหน้าต่างเข้าไปในภายหลังจนกลายเป็นบ้านร้านหินกระจายกันไป

น้อยหน่ามองดูพื้นที่ตัวเองยืนอยู่และพบว่ามันเป็นหินทั้งหมด เธอเดินสำรวจบริเวณชายป่าเพื่อหาพื้นดินสำหรับการเพาะปลูกโดยที่ยังไม่เดินเข้าไปในป่าลึก เธอยังไม่อยากเจอมอนสเตอร์ในตอนนี้ แม้จะไม่เคยมีประสบการณ์ในการเล่นเกม VR มาก่อน แต่เธอก็มีความรู้เกี่ยวกับเกมออนไลน์อยู่บ้าง

เดินจนทั่วในพื้นที่รัศมีสามร้อยเมตรก็ยังไม่เห็นร่องรอยของผืนดิน มีแต่หินแข็งสุดลูกหูลูกตา แม้แต่ต้นไม้ก็ยังไม่มีสักต้น ในที่สุดน้อยหน่าก็ต้องเดินย้อนกลับมาที่หมู่บ้านเริ่มต้นในป่าสีคราม เธอเดินไปยังซุ้มแนะนำมือใหม่ซึ่งเป็นสิ่งก่อสร้างเพียงอย่างเดียวที่นี่ซึ่งไม่ใช่โพรงหินหากแต่เป็นซุ้มไม้มุงกระเบื้องเหมือนร้านขายน้ำปั่น

“สวัสดีค่ะ มีอะไรสงสัยก็สอบถามมีมี่ได้ทุกเรื่องเลยนะคะ” พนักงานหญิงตาหยีน่ารักในชุดเห็ดทักทายน้อยหน่าก่อนที่เธอจะได้เอ่ยปาก พนักงานเช่นมีมี่มีความสามารถในการมองเห็นค่าสถานะและรายละเอียดต่าง ๆ ของผู้เล่นตามที่จำเป็น ยกเว้นข้อมูลอันละเอียดอ่อนที่จะถูกปิดบังเอาไว้จนกว่าจะได้รับอนุญาตจากทางบริษัท

“ขอโทษนะคะ ที่นี่ไม่มีดินให้ปลูกผักเลยเหรอคะ”

“ปลูกผัก? ... อ่า ... คุณต้องไปเรียนทักษะเกษตรพื้นฐานก่อนนะคะ พอมีทักษะแล้วก็ไปซื้อเมล็ดพันธุ์จากร้าน ซื้อกระถาง ซื้อดิน ซื้อปุ๋ย จากนั้นก็ลงมือปลูกได้เลยค่ะ”

“เอ๋ แล้วปลูกบนพื้นธรรมดาเหมือนปลูกผักจริง ๆ ไม่ได้เหรอคะ” น้อยหน่าไม่ชอบที่ต้องซื้อทุกอย่างจากร้าน ทำไมเธอต้องซื้อกระถางจากร้านด้วย

“จริง ๆ จะปลูกผักโดยไม่ใช้สกิลเลยก็ได้นะคะ แต่ผลผลิตมันจะไม่สม่ำเสมอแล้วก็อาจจะไม่ได้มาตรฐาน คนที่ซื้อผักไปทำอาหารหรือปรุงยาอาจจะไม่ซื้อผักที่คุณเอามาขายนะคะ แต่ถ้าปลูกด้วยทักษะแล้วล่ะก็ ผลผลิตที่ได้ออกมาจะสม่ำเสมอและมีตลาดการันตี ขายให้ร้านอาหารก็ง่าย ได้ราคากลางนะคะ” พนักงานพยามยามเกลี้ยกล่อมน้อยหน่าเพราะเธอมองเห็นอนาคตอันยุ่งยากมาแต่ไกล

“ไม่อ่ะค่ะ ผักที่ปลูกแบบไม่ต้องดูแลเอาใจใส่แบบนั้นมันจะภาคภูมิใจยังไงล่ะคะ ยังไงก็ต้องปลูกเองค่ะ” น้อยหน่ายืนยันว่าตัวเองต้องการปลูกผักที่ใช้ฝีมือตามธรรมชาติเท่านั้น

“ถ้างั้นคุณก็คงต้องลำบากหน่อยล่ะค่ะเพราะที่นี่เป็นป่าเห็ดในเทือกเขาหินที่แทบไม่มีดินให้ปลูกผักเลยค่ะ เมล็ดพันธุ์ผักที่มีขายก็เป็นเมล็ดพันธุ์แบบตายตัวที่ปลูกได้เฉพาะในกระถางและต้องใช้ทักษะการปลูกผักเท่านั้น จริง ๆ คุณน่าจะเลือกไปเกิดในเมือง เพนาต้า นะคะ ที่นั่นมีป่าอุดมสมบูรณ์ จะปลูกอะไรก็ง่ายไปหมด”

“ก็ชั้นไม่รู้นี่คะว่าที่ไหนเป็นยังไง เห็นชื่อที่นี่เป็นป่าก็เปิดเข้ามาเลย” น้อยหน่าแก้มป่องอีกครั้ง

“งั้นคุณแวะไปดูที่ร้านค้าขาจรท้ายหมู่บ้านนะคะ ที่นั่นจะมีของที่นำเข้ามาจากเมืองอื่นขาย แต่ราคาจะแพงหน่อย รายการของที่มีขายจะเปลี่ยนแปลงทุกสัปดาห์ คุณรู้แล้วใช่มั้ยคะว่าหนึ่งวันในเกมเท่ากับสองชั่วโมงจริง ๆ ”

“รู้แล้วค่ะ ก่อนเข้าเกมตอนที่สร้างตัวละครมีหน้าต่างคำแนะนำให้อ่านเยอะเหมือนกัน มีเป็นร้อยเลยใช่มั้ยคะ”

มีมี่ได้ฟังแล้วก็หัวเราะ

“จริง ๆ มีมากกว่านั้นอีกค่ะ ว่าแต่ทำเควสเบื้องต้นเสร็จหมดรึยังคะ มีมี่แนะนำว่าให้ทำให้ครบนะคะ เสร็จแล้วจะได้ไอเท็มสำหรับตั้งตัว จะได้สู้กับมอนสเตอร์ง่าย ๆ ”

“ยังไม่ได้ทำเลยค่ะ ส่วนใหญ่จะเป็นเควสส่งของใช่มั้ยคะ” น้อยหน่าจำได้จากการเล่นเกมออนไลน์ธรรมดา

“มีหลายอย่างค่ะ จุดหมายก็เพื่อให้ผู้เช่นคุ้นเคยกับระบบเกม แล้วก็สถานที่ในเกมอย่างร้านค้าต่าง ๆ ในหมู่บ้านนี้ เวลาจะทำอะไรก็จะได้รู้ว่าต้องไปที่ไหน เกมนี้ค่อนข้างยืดหยุ่นและเราสนับสนุนให้ผู้เล่นมีความคิดสร้างสรรค์นะคะ ถ้าไม่ยึดติดในกรอบมากเกินไปก็จะได้พบอะไรดี ๆ ค่ะ” พนักงานแนะนำผู้เล่นใหม่เห็นว่าหลีกเลี่ยงความยุ่งยากไม่ได้แล้วจึงให้คำแนะนำกับน้อยหน่าโดยไม่มีการปิดบัง

“งั้นชั้นไปทำเควสก่อนนะคะ ทำเสร็จแล้วเดี๋ยวจะลองเดินทางไปเมืองอื่นดู”

“ขอให้โชคดีนะคะ” มีมี่ให้คำอวยพร เธอทราบว่าน้อยหน่าไม่มีทางเดินทางผ่านพื้นที่อันตรายไปได้เพราะระบบเกมออกแบบมาเพื่อกักผู้เล่นเลเวลต่ำไว้ในเขตที่กำหนด แต่นโยบายของเกมระบุมาอย่างชัดเจนว่าไม่ต้องบอกเรื่องนี้ให้ผู้เล่นทราบนอกจากจะได้รับการสอบถามโดยตรง

น้อยหน่าเดินตรงไปหาตัวละครที่อยู่ใกล้ที่สุดคือคนขายของในร้านขายของทั่วไป บ้านเห็ดที่เขาใช้เป็นร้านขายของเตี้ยกว่าร้านอื่น ๆ แต่มีขนาดใหญ่กว่า เห็ดสูงสี่เมตรมีความกว้างเกือบหกเมตร หน้าร้านมีป้ายไม้เขียนไว้ว่า ร้านขายของชำชิตาเกะ เจ้าของร้านเป็นชายหนุ่มอายุเกือบสามสิบปีร่างกายสูงชะลูดสะพายกระเป๋าเก็บเงินสภาพเก่าใกล้ขาดเต็มที

“ขอโทษค่ะ ไม่ทราบว่าพี่มีอะไรให้แครอททำบ้างมั้ยคะ” น้อยหน่าเรียกตัวเองเป็นแครอทตามชื่อตัวละครที่ตัวเองตั้ง

เจ้าของร้านที่กำลังจัดเรียงของยิ้มให้กับหญิงสาวซึ่งจะเป็นลูกค้าในอนาคต

“มีสิครับ น้องว่างเหรอครับ” พนักงานหนุ่มผู้ทำหน้าที่บังคับตัวละครพูดด้วยน้ำเสียงเป็นกันเอง

“ว่างค่ะ แต่แครอทเลเวลหนึ่งนะคะ คงทำอะไรยาก ๆ ไม่ไหว”

“อ๋อ ไม่ต้องกังวลครับ พี่มีแต่ภารกิจมือใหม่ให้ทำ ภารกิจยาก ๆ ต้องรอให้น้องเลเวลสูงกว่านี้ก่อนถึงจะให้ได้นะครับ งั้นพี่ฝากของหน่อย น้องเอายาเติมเลือดเบอร์หนึ่งไปให้กิลด์ฮันเตอร์ที่ท้ายหมู่บ้านทีนะครับ พอดีเค้าสั่งของเอาไว้ แล้วก็อย่าลืมถามเรื่องภารกิจเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่คนไม่ค่อยทำกันแล้วด้วยนะครับ ที่นั่นมีของขายด้วย แต่แพง น้องคงยังซื้อไม่ได้ แต่ดู ๆ เอาไว้ก็ไม่เลวเหมือนกันนะ” เจ้าของร้านให้คำแนะนำพร้อมกับส่งกล่องใส่ยาเติมเลือดซึ่งห่อผ้าเอาไว้อีกชั้นหนึ่งให้น้อยหน่า

“ขอบคุณที่ช่วยแนะนำนะคะ พี่ชื่ออะไรคะ” น้อยหน่ารับกล่องใส่ของมา

“พี่ชื่อชิตาเกะครับ ที่นี่เป็นหมู่บ้านป่าเห็ด ชื่อคนที่นี่ก็จะเป็นชื่อเห็ดเกือบทั้งหมดครับ” ชิตาเกะหัวเราะทำเอาน้อยหน่าหัวเราะตามไปด้วย

“แล้วพี่มีอะไรขายบ้างคะ” น้อยหน่าถามด้วยความสนใจ

“เป็นไอเท็มทั่วไปที่จำเป็นต้องใช้บ่อย ๆ ครับ นาน ๆ จะมีของหายากเข้าร้าน แต่ส่วนใหญ่ก็เป็นไอเท็มพื้นฐานทั่วไป”

“งั้นเหรอคะ อืม ... เดี๋ยวแครอทเอาของไปส่งแล้วจะกลับมาดูนะคะว่ามีอะไรขายบ้าง”

“พี่จะรอนะ” พนักงานขายของโบกมือให้ผู้เล่นใหม่ที่วิ่งจากไป